“நேற்று நமக்காக வாழ்ந்தவர்கள்… இன்று நம்மைத் தேடி நிற்பவர்கள்!”
ஒரு காலத்தில்…
நாம் நடக்கத் தெரியாமல் தடுமாறியபோது, நம் விரலைப் பிடித்து நடக்கக் கற்றுக் கொடுத்த கரங்கள் இருந்தன.
நாம் பேசத் தெரியாமல் அழுதபோது, நம் அழுகையின் மொழியைப் புரிந்த இதயங்கள் இருந்தன.
நாம் பசியென்றபோது தங்கள் பசியை மறந்தவர்களும், நாம் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காக தங்கள் ஆசைகளைத் தியாகம் செய்தவர்களும் இருந்தார்கள்.
அவர்கள் யார்?
நம் பெற்றோர்… நம் தாத்தா–பாட்டி… நம் முதியோர். இன்று அந்தக் கரங்களில் நடுக்கம் இருக்கலாம். அந்தக் காலடிகளில் வேகம் குறைந்திருக்கலாம். அந்தக் கண்களில் பார்வை மங்கியிருக்கலாம்.
ஆனால்…
அவர்கள் நமக்காக செய்த தியாகங்களின் ஒளி மட்டும் ஒருபோதும் மங்காது.
முதுமை என்பது பலவீனம் அல்ல!
முதுமையை நாம் பல நேரங்களில் உதவி தேவைப்படும் வயதாக மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் முதுமை என்பது வாழ்க்கை கற்றுக் கொடுத்த அனுபவங்களின் பொக்கிஷம்.
ஒரு முதியவரின் முகத்தில் தெரியும் ஒவ்வொரு சுருக்கமும் ஒரு வாழ்க்கைப் பக்கமாகும்.
அந்தக் கைகளில் உழைப்பின் வரலாறு இருக்கிறது.
அந்தக் கண்களில் குடும்பத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் பதிந்திருக்கின்றன.
அந்த வார்த்தைகளில் பல தலைமுறைகள் கடந்து வந்த அறிவு இருக்கிறது.
அவர்கள் நம்மைவிட மெதுவாக நடக்கலாம்;
ஆனால் அவர்கள் நம்மைவிட நீண்ட பாதையை நடந்தவர்கள்.
“அம்மா, நேரமில்லை…” என்று சொல்லாதீர்கள்!
இன்றைய வாழ்க்கை வேகமாக ஓடுகிறது.
வேலை… பணம்… தொழில்நுட்பம்… சமூக வலைத்தளங்கள்… அன்றாடப் பரபரப்பு…
இந்த ஓட்டத்தில் நம்மை வளர்த்தவர்களுக்காக சில நிமிடங்களைக் கூட ஒதுக்க முடியாத நிலை வந்துவிட்டதா?
ஒரு முதிய தாய் தன் மகனை அழைக்கிறாள்.
“மகனே… கொஞ்சம் பேசலாமா?”
“அம்மா, இப்போது நேரமில்லை…”
அவள் தொலைபேசியை வைத்துவிடுகிறாள்.
அவளுக்குத் தேவை பணமல்ல.
அவளுக்குத் தேவை மகனின் குரல்.
ஒரு தந்தை கதவை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
“இன்று பிள்ளைகள் வருவார்களா?”
அவருக்குத் தேவை விலையுயர்ந்த பரிசல்ல.
அவருக்குத் தேவை பிள்ளைகளின் வருகை.
சில நேரங்களில் முதியோரின் மிகப்பெரிய பசி உணவுக்கான பசி அல்ல…
அது அன்புக்கான பசி.
முதியோர் இல்லம் தேவைப்படுவது யாருக்கு?
முதியோர் இல்லங்கள் சிலருக்கு பாதுகாப்பான இடமாக இருக்கலாம். ஆனால் எந்த முதியவரும் குடும்பத்தால் தேவையற்றவராக உணர வேண்டிய நிலை உருவாகக் கூடாது.
ஒரு காலத்தில் குழந்தைகளுக்காக வீடு கட்டிய பெற்றோர், வயதானபோது அந்த வீட்டிலேயே தனிமையில் வாழ வேண்டிய நிலை வருவது எவ்வளவு வேதனையானது!
அவர்களை வீட்டில் வைத்திருப்பது மட்டும் போதாது.
அவர்களுடன் பேச வேண்டும். அவர்களைக் கேட்க வேண்டும்.அவர்களின் கருத்துக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும். அவர்கள் இன்னும் இந்தக் குடும்பத்தின் ஒரு முக்கியமான அங்கம் என்பதை உணர்த்த வேண்டும்.
அவர்களின் கைகளை ஒருமுறை பாருங்கள்!
நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது நம்மைத் தூக்கிய அந்தக் கைகள்…
இன்று தண்ணீர் நிரம்பிய ஒரு கோப்பையைக் கூட நடுக்கத்துடன் பிடிக்கலாம்.
நாம் விழுந்தபோது நம்மைத் தூக்கிய அந்தக் கைகள்…
இன்று அவர்கள் விழும்போது நாம்தான் அவர்களைத் தூக்க வேண்டிய நேரம்.
நாம் அவர்களின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தோம்.
இன்று அவர்கள் நம் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடக்க வேண்டிய நேரம்.
இது சுமையல்ல. இது வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்த நன்றியைத் திருப்பிச் செலுத்தும் வாய்ப்பு.
முதியோரின் உரிமை — மனித உரிமை
வயது அதிகரித்ததால் ஒருவரின் உரிமைகள் குறைவதில்லை.
முதியோருக்கும் பாதுகாப்பான வாழ்க்கை, கண்ணியம், சுகாதாரம், சமூகப் பங்கேற்பு, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு, அன்பு மற்றும் மரியாதை ஆகியவை அவசியம்.
முதியோர் மீதான புறக்கணிப்பு, அவமதிப்பு, பொருளாதாரச் சுரண்டல் அல்லது எந்தவொரு வன்முறையும் சாதாரண குடும்பப் பிரச்சினையாகக் கருதப்படக் கூடாது.
ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகத்தை அதன் உயரமான கட்டிடங்கள் காட்டுவதில்லை; அந்த சமூகத்தில் முதியவர்கள் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதே காட்டுகிறது.
இன்று அவர்களுக்காக… நாளை நமக்காக!
நாம் இன்று இளமையாக இருக்கலாம்.
நம்மிடம் வலிமை இருக்கலாம்.
வேகம் இருக்கலாம்.
தொழில்நுட்ப அறிவு இருக்கலாம்.
ஆனால் காலம் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது.
இன்று நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் முதியவர்கள், நாளை நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையின் முன்னோடிகள்.
முதுமை அவர்களுக்கு மட்டும் வருவதில்லை; ஒருநாள் நம்மையும் தேடி வரும்.
அன்று நமக்கும் ஒரு குரல் தேவைப்படும்.
ஒரு கை தேவைப்படும்.
ஒரு அன்பான பார்வை தேவைப்படும்.
“நான் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லும் ஒருவர் தேவைப்படுவார்.
அதனால், இன்று நாம் வழங்கும் அன்பு நாளை நமக்கான மனிதநேய விதையாக மாறும்.
ஒரு நாள் மட்டும் போதாது!
சர்வதேச முதியோர் தினத்தில் மலர் கொடுத்து புகைப்படம் எடுப்பதும், வாழ்த்து கூறுவதும் அழகானது.
ஆனால் அதைவிட அழகானது—
தனிமையில் இருக்கும் ஒரு முதியவரிடம் சென்று சில நிமிடங்கள் பேசுவது.
அவர்களின் மருந்தை வாங்கிக் கொடுப்பது.
அவர்களுடன் உணவு உண்பது.
அவர்களின் பழைய கதைகளை பொறுமையாகக் கேட்பது.
அவர்களின் கையைப் பிடிப்பது.
“நீங்கள் எங்களுக்கு தேவையானவர்” என்று சொல்லுவது.
இதுவே உண்மையான முதியோர் தினக் கொண்டாட்டம்.
ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது குடும்பம் மகிழ்கிறது.
ஒரு இளைஞன் வளரும்போது சமூகம் பெருமை கொள்கிறது.
ஆனால் ஒரு முதியவர் வயதாகும்போது அவரைத் தனிமையில் விட்டுவிடும் சமூகத்தில் மனிதநேயம் எங்கே?
நேற்று நமக்காக உறங்காமல் இருந்த கண்களை, இன்று நாமாவது கண்ணீருடன் இருக்க விடாதோம்.
நேற்று நம்மைத் தாங்கிய தோள்களை, இன்று நாமாவது தனிமையில் சாய விடாதோம்.
நேற்று நம் கைகளைப் பிடித்தவர்களின் இன்றைய நடுங்கும் கைகளை நாம் பிடிப்போம்.
முதியோர் நமது கடந்த காலம் மட்டுமல்லர்.
அவர்கள் நமது வேர்கள். அவர்கள் நமது வாழ்வின் வரலாறு. அவர்கள் அனுபவத்தின் பல்கலைக்கழகம். அவர்கள் நம் நாளைய நிழல்.
அவர்களை மதிப்போம்…
அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்போம்…
அன்பை வார்த்தைகளில் மட்டும் அல்ல,
அவர்களுடன் வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவோம்!
“முதியோரைக் கைவிடாத குடும்பம் — மனிதநேயத்தைத் தொலைக்காத குடும்பம்!”
பாத்திமா சுபியானி புத்தளம்
